berichten uit de kelder

2012-01-16T04:36:00.000-08:00

Eindelijk, eindelijk was het dan weer weer om het hoofd uit de kelder te steken. Meteen gaan wandelen. De Vlietlanden tussen Delft en Vlaardingen, oa langs de route die ik vroeger naar school (mijn werk toen) fietste. Onderweg kwam ik pas geschoten ganzen tegen, wereldvreemde boertjes, en een aardige dame die thee schonk voor Ghaneesjes. En surrealistische plaatjes.

2011-11-21T00:59:00.000-08:00

Soms weet je gewoon niet wat je mist. 's Ochtends vroeg in bed bijvoorbeeld. Het leven onder de dekens heeft zijn charme, maar om vijf uur opstaan om naar de Loonse en Drunense Duinen te gaan was toch ook best aardig.

2011-11-11T04:39:00.000-08:00

Mijn maag draait zich om. Elke keer als ik de foto zie. Toch is er niet alleen pijn. In het verpleeghuis leef je nog als je naar de kapper gaat, je nagels laat lakken, of een keurig sjaaltje om slaat. Zolang er krulspelden zijn is er hoop.

2011-11-02T04:09:00.000-07:00

Ze heeft het altijd koud, zei ze. Echt altijd. Daarom is de rode deken zo fijn en hangt hij altijd bij de hand. Verder moest ik maar niet te veel op de troep letten. 'Want weet u, ik woon hier nog maar pas, hebt u trouwens dat uitzicht gezien?' Aan de muur hingen hier en daar roze 'geeltjes' van die notitieblaadjes. Daar, en nergens anders moesten de schilderijen komen te hangen. En misschien ook wel de Turkse kan, een van de weinige souvenirs die ze nog had van haar vele reizen.

2011-10-15T03:48:00.000-07:00

Meer katten zag ik vorige maand in het verlaten dorp Roscigno, in de Zuid-Italiaanse streek Cilento. Een man woonde er nog, de heer Giuseppe Spagnuolo, naar eigen zeggen meer dan een miljoen keer gefotografeerd. Of dat ook voor de katten in het dorp gold, kon hij niet zeggen. Ik vermoedde dat ze nog net iets fotogenieker waren dan de meester zelf. Maar dat zei ik niet.

Gouden Kalf

2011-10-09T08:00:00.000-07:00

We waren dus op een Grieks eiland, fotograaf John van Helvert en ik. Of eigenlijk op vier Griekse eilanden. Behalve op het eiland van de magier, ook op Aegina, Poros en Hydra. Het laatste is een katteneiland. We namen er een filmpje op waarin ik iets klets over het eiland en intussen een van de Hydriotische katten een beurt geef waaraan hij voor de rest van zijn leven genoeg heeft. Hilarisch. We rekenen dan ook op een Gouden Kalf.

Magie

2011-10-09T07:39:00.001-07:00

Het is zeven uur in de ochtend, ik sta op de kade van het Griekse eiland Spetses, het eiland uit John Fowles boek The Magus (de magier) en ik zie een schilderij van Mark Rothko. Ik stuur een sms en hoor later dat tegelijk met mijn sms het boek van Fowles bij de ontvanger aankwam. Op het moment dat ik zelf het bericht hierover ontvang, heb ik het, hoogstwaarschijnlijk niet geheel toevallig, met de heer Mimis Zacharias over, juist ja, The Magus. Magisch plekje, dat Spetses.

Waffia

2011-09-23T10:58:00.000-07:00

Stio, een dorp van 983 inwoners in de bergen van het Nationaal Park Cilento, was een ontdekking. Voor het eerst van mijn leven hoorde ik er over de waffia, wat niet staat voor de maffia voor honden, maar een sociale laag die neerkomt op de mensen van jouw hofje. Een waffia is piepklein. Een stuk of drie families vormen samen een waffia.

Appelsapmaffia

2011-09-23T05:08:00.000-07:00

‘Bij ons afscheid zijn hele lieve woorden gesproken’, zegt de een. 'Dat is leuk hoor', zegt de ander, maar nódig? Ik denk het niet. Wij vinden het gewoon wat wij doen.‘Zo’n interview hoeft voor ons eigenlijk niet. We hebben dat ook nog nooit gedaan’, zegt hij. ‘Nou goed', zegt zij. 'Vraagt u dan maar.’ En zo gebeurt het, en schrijf ik over twee lieverds die dertig jaar vrijwillig naar de gevangenis gingen. Bajesbijnaam: de appelsapmaffia - vanwege de drie pakken appelsap waarin de reclassering voor het bezoek voorzag. Na een uurtje praten zegt zij: ‘Zal ik een boterhammetje voor je maken met een kopje soep?’ Na nog weer een uurtje zwaaien de twee 81-jarigen me uit. Tot ik uit het zicht verdwenen ben staan ze in hun tuin te wuiven.

2011-08-07T23:54:00.000-07:00

Het Belgische cafeleven is superbe in beeld gebracht in de documentaire Bedankt en merci. Ook al gaat die film alleen over de Westhoek, de volkscafes die erin voorkomen zijn exemplarisch voor de cafes door heel Belgie. Wat cafes betreft is, durf ik wel te stellen, is Belgie nog 1 land. Aan weerszijden van de taalgrens (d'n schreve) kom je er dezelfde soort landerigheid tegen, en ook een weemoedig soort gezelligheid.

2011-07-31T01:57:00.000-07:00

Zelfs België heeft een nationale feestdag. Op 21 juli wordt gevierd dat het land in 1830 als onafhankelijke begon. Nou ja, gevierd. In het café in Mouscron wordt muziek gemaakt, gezopen en gelachen, maar dat is meer ondanks België dan dankzij. Dansen op de afgrond? 'Het zou weleens de laatste keer kunnen zijn', zegt de man die Monsieur Yeti wordt genoemd, waarna hij goedgemutst nog een extra rondje bestelt.

2011-07-10T05:36:00.000-07:00

De vraag 'Welke vogel is dit?', vanwege het vliegende beest van onbekend merk, gespot in de afgelopen barre winter bij Fort Uitermeer, is intussen beantwoord. Dankzij Deining, schrijvende en fotograferende communicatielui en bijbehorende vogelaars, al dan niet professioneel. Het is een hybride brandgans. Dat hybride betekent geloof ik gewoon bastaard. Er zit een vleugje Canadees in.

2011-07-08T01:14:00.000-07:00

Op een van die zeer warme dagen wandelde ik door Groningen. Ik kwam op plekken waar ik nog nooit was geweest, terwijl ik toch echt kortstondig in Ulrum heb gewoond en vandaaruit maar al te vaak naar Stad ben gevlucht. De Prinsentuin was de grootste ontdekking. Hier trof ik een mevrouw die de noordelijke zus van mijn oma leek. Ze was stug, maar niet heel lang. Er ontwikkelde zich een spraakwaterval. Waar ze zelf van schrok. Ergens halverwege een verhaal slikte ze de rest in zei: 'Zo. Ik ga weer zitt'n.' Met andere woorden: Klaar. Opzout'n, jij.

2011-07-04T05:42:00.000-07:00

Ha! De nieuwe Reiz& is uit. Met het kus- en sterfplekkenverhaal van de filmstad Parijs en sommige foto's in zwartwit. Dat zouden bladenmakers meer moeten doen.

2011-06-30T07:59:00.000-07:00

Net aan de overkant van de Maasvlakte ligt een strak fietspad, dat even later overgaat in een pad door Voornes Duin. Het verschil tussen de vlakte en het duin kan bijna niet groter. Alles is groot op de Maasvlakte; in Voornes Duin juist alles klein. Op de dieren na. Er lopen 'grote grazers' rond. Wilde paarden en langharige koeien. Heel wild zijn de paarden niet, maar deze Rotterdamse scooterrijdster kreeg het er Spaans benauwd van. 'Ik ben zo bang', zei ze. 'Doen ze echt niks?' 'Echt niet, mevrouw', zei ik, alsof ik de paardenfluisteraar zelf was.

2011-06-30T01:35:00.000-07:00

Ik ben dol op schatkamers. In Parijs kwamen we (een groepje journalisten) er in eentje terecht in de Fondation Custodia, de stichting die de collectie Frits Lugt beheert. Alsof het niets is liggen daar in oude banden 7000 tekeningen opgeslagen, vooral uit de zeventiende eeuw. In het Institut Néerlandais is er nu een tentoonstelling te zien met 'wat Rembrandtjes' en ander leuk spul van Lugt.

2011-06-22T02:55:00.000-07:00

HEHE. Zo dan. Het Werelderfgoedboek is af. Althans wat mijn schrijf- en fotografiewerk betreft. [Vul hier het geluid van een leeglopend ballonnetje in.]

2011-05-12T04:18:00.000-07:00

Een dagje met vriendinnen aan de waterkant. Dat was het idee voor de fotoreportage voor de recyclespullenwinkel. Ik had er nog even een hard hoofd in - faalangst? - maar het moet gezegd, het was leuk. En gezellig en zo. Bijna was ik onprofessioneel enthousiast op de aangedragen witte wijn gedoken.

2011-04-28T11:44:00.000-07:00

Nooit gebruikt waar hij voor bedoeld is, wel nog altijd een kloek geval in het land. De Geniedijk door de Haarlemmermeer, hier gefotografeerd onder de rook van Schiphol, in Hoofddorp. Beloopbaar. Maar pas op voor de schapen.

2011-04-24T03:29:00.000-07:00

In de kunstbijlage van de volksbode stond een groot verhaal over de kunstenaar Roy Villevoie. Hij heeft een beeld gemaakt dat is aangekocht door het Tropenmuseum. Een beeld dat, zoals de Volkskrant schrijft, tot nadenken stemt, maar ook ontroert. Wel gek vond ik dat Villevoie in het interview niet een keer de man noemt die het beeld daadwerkelijk heeft gemaakt - Villevoie heeft het verzonnen, mens- en diermaker Remie Bakker bouwde man en baby. Een enorme klus, waar ik destijds nog een reportage van heb gemaakt. Dat je met iemand samenwerkt lijkt me geen schande. Maar geen woord dus over Bakker. Is het in de kunstwereld soms de gewoonte net te doen of je alles zelf hebt gedaan? Dan zijn we in de fotografie verder. Als Erwin Olaf iemand inhuurt om zijn foto's te bewerken staat dat er gewoon bij.

Tot zover deze schriftlezing.

2011-04-14T08:12:00.000-07:00

Elke keer weer trap ik erin. Als de zon een (1) dagje schijnt denk ik dat dat voor altijd is. Ik zou mezelf niet direct een zonaanbidder willen noemen, op het strand tref je mij niet gauw in uitgestrekte toestand aan. Voor fotografen is felle zon al helemaal geen ideale weersgesteldheid. Maar die eerste warme dagen in april.

2011-04-04T08:31:00.000-07:00

De merel is terug! Een Grote Gebeurtenis, want ook al is het weken geleden, ik ben nog steeds kwaad over de kastanje in de binnentuin die bruut is omgehaald. Hij nam teveel licht weg en er zaten teveel duiven in. Die duiven zitten nu op de balkons. De merel was gevlucht, maar wonder boven wonder teruggekomen. En hij zingt ook nog. Dezelfde liedjes als altijd.

2011-03-21T00:18:00.000-07:00

We hadden een acteur (Roeland Radier), een docent (Gerard Wessel), een (1) lamp en een opdracht. Maak een omslag voor een boek over een crimineel. Met nog twee andere opdrachten goed voor een dag naschoolse opvang. Heel Nederland liep in de zon, wij hadden niet eens door dat die scheen. De titel van mijn boek: UITGESPEELD.

2011-03-15T08:58:00.000-07:00

'Dat ga ik niet sjeften', hoorde ik vandaag iemand zeggen. Dat gevoel heb ik nu zelf ook. Ik bedoel: gisteren ging ik weer eens naar het hardlopen en was eerst alle sport-bh's kwijt en scheurde toen een kuit. Vandaag probeer ik hard te werken, maar gaat de hele dag de bel. Steeds weer een nieuwe pakjesman met pakjes voor de buren. 'Omdat u toch thuiswerkt, bel ik maar eerst bij u.' Bidt voor mij, opdat ik geen dingen doe waar ik later spijt van krijg.

2011-03-10T08:40:00.000-08:00

Dit is oma. Zelfs onder 80-plussers wordt zij zo genoemd. Een lieverd waar de oudjes om vechten om naast te mogen zitten. De oorlog, maar dan anders.

2011-03-07T11:25:00.000-08:00

Het cafe dat ik zocht heet overigens Le Progres. Mooie naam voor een cafe. Het cafe staat in Montmartre en is ook een mooi cafe, met aardige stamgasten en een charmante barkeeper - ook niet onbelangrijk.

2011-03-07T02:52:00.000-08:00

Eerder vandaag zocht ik naar het adres van een cafeetje in Parijs, en stuitte op een verhaal van Martin Bril. Ik las: 'Op de hoek van de Rue de Clichy en de Rue de Londres, pal tegenover het parkje, met uitzicht op de kerk, ligt café Le But, een Parijs café zoals er duizenden zijn: een klein terras buiten, binnen een bar, wat tafeltjes, een eetzaal. Plat du jour: 8,50. De uitbater van de zaak is een dikke, norse man. Zijn vrouw bestiert de keuken.

Zaterdag.'

Er kwam een ongeevenaarde weemoedigheid over me, die nog altijd niet weg is.

2011-02-18T05:27:00.000-08:00

Ik ben altijd blij met dieren onderweg. Echt altijd. Het zijn ook zulke interessante contacten. Ik wil niet zeggen dat ik een soort Prinses Irene ben, maar er is wel degelijk sprake van contact. Kijk maar hoe dit intelligente schaap de oren (of liever het oor) spitst als ik hem vertel dat de dooi eraan komt.

2011-02-17T00:17:00.000-08:00

Maar eerst terug naar de Hollandse Wereldwonderen - waar het hopelijk ook snel zomer wordt. Anders maar eerst naar Willemstad.

2011-02-16T01:16:00.000-08:00

Zo. En nu op naar de zomer. We hebben haar (?) nodig. Al is het maar voor een fotoshoot met vrolijke dames en recycletassen.

2011-02-13T00:31:00.000-08:00

Ik kom vaak bij vreemden thuis; een van de voordelen van de journalistiek. In al die huizen zie je van alles, maar maar zelden iets waarvan je denkt Hemeltjelief, de revolutie komt eraan. De meeste mensen zijn conservatief. Heel anders is het als wildvreemden naar jou toe komen. Deze familie kwam naar mijn kelder om te worden gefotografeerd. Ik kende hun zus/tante, maar deze moeder met dochters had ik nog nooit gezien. Ik kletste wat, zag hoe ze met elkaar kletsten, wat ze aan hadden. Maar gek genoeg was het zonder huis eromheen toch lastiger een beeld van hun leven te krijgen.

2011-02-09T00:13:00.001-08:00

Vous-êtes Américaine? Dit is ongeveer wel de ergste vraag die je kunt krijgen in Parijs. In Palais Garnier, het oude operagebouw waar gelukkig nog steeds voorstellingen zijn, overkwam het me. Ik was er in werkkleding binnengelopen en had met veel geluk een kaartje bemachtigd. Een kwartier voor aanvang. Van het aanschaffen van een paar leuke pumps bij het nabijgelegen Lafayette kon geen sprake meer zijn. Laat staan van een verfrissende douche. De voorstelling - Giulio Cesare - was overigens magnifique. Of het Franse publiek dat ook vond van de ene blote borst van Cleopatra, fabuleus gezongen door Nathalie Dessay, werd niet helemaal duidelijk.

2011-02-07T12:06:00.000-08:00

Dit is de Passage de la Trinite, die een paar jaar geleden nog bekend stond als de passage van de pis. Bewoners hebben een ophoginkje gemetseld op de voormalige pisplek. Je vraagt je af waarom dat pissers zou weerhouden er te lozen. Toch doet het dat blijkbaar, in de voormalige pispassage ruikt het nu naar schoonmaakmiddel.

2011-02-07T11:56:00.000-08:00

Voor de reportage ging ik alles passages van Parijs af. Een soort van ontdekkingstocht. Ik kwam op plekken in de stad waar ik nooit was geweest (niet heel moeilijk in Parijs, maar toch). Ik keek ook anders. Hier bijvoorbeeld, in de Passage du Caire, was ik weleens geweest maar zonder gezien te hebben dat er zoveel Egyptische details in zitten. De Passage dateert uit de tijd van de Egyptomanie, toen Napoleon Afrika op de knieen had gekregen en iedereen zijn huis een oosters tintje gaf. Hij is er nu aan toe zoals indertijd de Egyptenaren.

2011-02-01T04:50:00.000-08:00

Parkeren hond. In onze vesting, we hebben vrije uitloop dieren, dus niet bij kan houden met de honden. Maar we hebben een hond parkeren buiten de winkel waar de hond kan vinden water. Merk op dat het aantal sites die verbonden zijn met honden zeer beperkt is, kan slechts 4-5 honden gelijktijdig worden aangesloten.

Deze intrigerende tekst kwam tot stand met hulp van Google vertaal.

2011-01-12T00:35:00.000-08:00

Ik denk dat ik er een projectje van ga maken (jaaa alweer een). Onbedoelde straatkunst. Street art as they dump it. De snor ligt overal.

2011-01-10T10:29:00.000-08:00

Help! In Parijs is het vijftien graden. In plaats van fijne winterplaatjes schieten kan ik straks dus een ijsje gaan eten. Bij Monsieur Berthillon natuurlijk, vlakbij de Notre Dame, waar de obers altijd in zijn voor een dolletje.

2011-01-05T08:28:00.000-08:00

Vet aanzetten heeft ook zijn charmes. Ik kreeg mijn zwartwitten niet altijd mooi, en ben nu even lekker aan het doorslaan. De voortreffelijke fout heette dat in het onderwijsleerproces, haha. Vanavond gaan we ook gewoon lekker vet aan de stamppot - magere maand of niet.

2011-01-03T05:20:00.000-08:00

Ook al heeft Rineke gelijk (pubers van nu zijn niet meer cameraschuw), toch vinden pubers zichzelf nog altijd niet voldoen aan de normen. TE lelijk. Te veel van dit, te weinig van dat. Hoe geweldig ze er ook uitzien. Een van hen zei: Als je jezelf op de foto's ziet, denk je dat het toch nog een beetje meevalt. Zeer ontwapenend. Daarom vandaag een blog met een boodschap. Pubers zijn niet eng, maar hartstikke leuk.

2011-01-03T04:46:00.000-08:00

Intussen fotografeer ik ook binnenshuis. De pubers onder andere. Er zijn plannen voor (ja!) een heus fotoproject. Vooralsnog komen de modellen vanzelf binnenrollen. Rineke Dijkstra vertelde laatst in een interview dat er wat dat betreft echt wel wat veranderd is. Kinderen van nu zijn veel zelfverzekerder voor de camera. Ik geloof het ook.

2010-12-27T06:02:00.000-08:00

Ik mis de sneeuw! Nu al. Klagers die het allemaal maar lastig vinden: vooruit, als ze achter een looprek wandelen of in een rolstoel zitten. De rest moet naar het echte Siberie. Een maand in een hutje zonder warm water om lekker in hun sneeuwgevoel te gaan zitten.

2010-12-22T01:33:00.000-08:00

Gisteren keken we naar The Player van John Appel. Het verhaal van zijn vader, die wel wat op de mijne leek. Zij het dat Johns vader niet alleen gokte in het gewone leven, maar er ook voor naar het casino ging. In de film komt een fabriek voor die per ongeluk gekocht is door zijn vader. Misgegokt op de veiling. Je ziet een shot, van een ruine met een paar bomen. Exact de foto die ik gisteren maakte bij de Vecht.

2010-12-15T00:39:00.000-08:00

Vroeger (lees: voor de oorlog) werkte ik met pubers. De ouders baarden mij meer zorgen dan de kinderen. 'Mevrouw, mijn man zit in de petoet vanwege inkest op mijn dochter.' Lekker spul. Nu kwamen er elf pubers naar mijn studio. De kinderen gaven er geen aanleiding toe, toch moest ik denken aan toen.

2010-12-10T00:15:00.000-08:00

Vanmorgen op de radio ging het heel even over een boek. Wat wil de man. Zoiets was de titel. Gespannen luisterde ik. Wat de man wou wilde ik best weten. Geen vrouw met dure spullen, was het antwoord. De Man wil een vrouw die hij kan verwennen. Hij wil haar Provider zijn. Kortstondig maar gericht onderzoek in mijn directe omgeving wijst uit dat dit lariekoek is. Geen hond die mijn Provider wil zijn.

2010-12-08T01:39:00.000-08:00

Vandaag bij wijze van uitzondering een gedicht.

Cyclus in de verleden tijd 1

Ik kwam gek uit de hoek.
Ik struikelde over mijn woorden.
Ik zei maar wat.
Ik wist niet wat ik moest zeggen.
Ik zei niks.
Ik sloot me aan bij de vorige spreker.

------------------------------------
uit: 'Gedichten', 1967, C.B. Vaandrager.

2010-12-05T07:07:00.000-08:00

Only yesterday! Het pleintje om de hoek is nu alweer troep. In de brievenbus een brief van de politie. Tijdens uw afwezigheid is een man gevonden in uw straat. Ondanks de koude slechts gekleed in een broek en een T-shirt. 20 tot 30 jaar oud. Gekneveld. Heeft u iets gezien of gehoord belt u dan...

2010-12-02T00:16:00.000-08:00

Dezelfde Jip twee keer in een foto met baas. Een niet zo heel ingewikkeld fotoshopwerkje. Iemand zei: wat is-ie eng. En dat is eigenlijk ook wel zo. Hebt u trouwens die schoolklas gezien van Ruud van Empel? Het is een van zijn nieuwe kunstwerken die in 2011 geexposeerd worden in het Groninger Museum. Dat is pas photoshoppen.

2010-11-19T03:55:00.000-08:00

Gisteren was ik in een Erwin Olaf-huis. Een doorzonwoning, met een interieur dat spontaan was ontstaan, er was geen stylist of specialist aan te pas gekomen. Maar alles in dezelfde kleuren. Zelfs poes zijn vacht bestond uit fletse Olaftinten. Een prachtig en inventief beest, dat mij als een blok voor hem en zijn baasjes deed vallen.

2010-11-08T03:21:00.000-08:00

Als mijn moeder vroeger met krulspelden rondliep kwam ze niet eens in de buurt van het raam. Laat staan op straat. Bij de toko naast mijn werkkelder is dat wel anders. De eigenares staat met haar rollers gewoon achter de toonbank. De vooruitgang zit soms in kleine dingen.

2010-11-05T10:56:00.000-07:00

De trap net achter Gare de l'est in Parijs. Ook bekend van Amelie Poulain. Er gebeurt altijd wat. Hier zijn handtekeningenverzamelaars aan het werk voor een petitie tegen doofstomheid. Althans, zo begreep ik het. Ze hadden wonderlijk veel succes - zeker gezien het feit dat bijna iedereen hier naar beneden rent om de trein te halen.

2010-11-05T07:54:00.000-07:00

Er zijn mensen die niet houden van Istanbul. Onbegrijpelijk. Je kunt er eindeloos kijken hoe het leven gaat. Het is, zo te zeggen, een stad om eeuwig door te zwerven. Klinkt wel heel kitschy dit. Maar niettemin.

2010-11-03T04:10:00.000-07:00

Ceci n'est pas l'Afrique. Maar ook weer wel. Over Afrikanen in Afrika veel meer in het geschiedenisboek van het jaar: Congo, een geschiedenis, van David Van Reybrouck. Geweldig boek trouwens.

2010-10-31T02:29:00.000-07:00

Het is vandaag deadlinedag (morgen drie reportages inleveren), dus ik doe dingen die nergens op slaan. Zoals foto's weggooien, waaronder deze, afgelopen zomer gemaakt in de Bourgogne, een van die reportages dus die af moet. De foto is mislukt, maar vind ik stiekem toch wel grappig. Straks ga ik denk ik ook nog wat textielverf kopen of een appeltaart bakken. Andere typisch uitstelgedragactiviteiten.

2010-10-31T02:09:00.000-07:00

Eens in de zoveel tijd heb ik zin in surrealisme. Intussen is het alweer even geleden. Drie jaar terug maakte ik een serie naar schilderijen van Magritte. Pas op de foto zag ik dat de kat heel onsurrealistisch tegen het gordijn gepiest had.

2010-10-29T01:13:00.000-07:00

De verloofde heeft nog steeds niets van zich laten horen. Zou het de bedoeling zijn geweest dat ik in zijn huisje bleef? Die nacht dat we afscheid namen en hij mij zo merkwaardig aankeek?

2010-10-27T00:10:00.000-07:00

Frau Merkel knipoogt naar Geert. Moelticoelti is absoluut mislukt. Herr Wilders voert haar meteen op als 'bewijs'. Maandag was ik op een avond over Rotterdam en zijn jongeren. Daar was o.a. Sarhane Hacene. Die studeerde bedrijfskunde, werkt als headhunter voor kansarme jongeren en is filmregisseur, oa van de film Les Banlieus - wat nou mislukt. Ik voel een fotoproject opkomen.

2010-10-20T02:26:00.000-07:00

Het gekke van reisverhalen maken is dat je altijd vooruit reist. Zomer 2010 op reis voor een verhaal in 2011. Nog gekker is dat je het verhaal schrijft op het moment dat het seizoen alweer voorbij is. Nog verwarrender wordt het als de materialen van toen eigenlijk beter passen bij de toestand van nu. Hierboven: Parijs, zomer 2010. Ik zie nu: bloed aan de muur, vallende bladeren en gevangenisramen.

2010-10-15T03:35:00.000-07:00

Meer mislukkingen kwam ik tegen dankzij de computercrash van een paar weken geleden. Een externe schijf die gespaard was gebleven bleek foto's te bevatten van een (volgens de fotoschool) mislukte reportage over het red light district in Amsterdam. Ik was toen hoogst beledigd. De reportage werd bestempeld als te creatief.

2010-10-15T02:01:00.000-07:00

Men zou kunnen zeggen: mislukt. Maar men zou het ook kunnen houden op een still uit een horrorfilm. Doet u het laatste dan maar, men.

2010-10-14T00:00:00.000-07:00

Vele, vele wasjes kom je tegen op foto's uit Italie. Ik doe er zelf aan mee. Hoewel uit angst voor cliche's steeds minder. Dit wasje uit Bernalda is de uitzondering van dit jaar. Bernalda is een van de vele dorpen op de top van een heuvel - als fietser vervloek je ze, totdat je boven bent. Of onderweg 'Forza, Bella!' (hup schoonheid) hoort. Dat is zo komisch dat het fietsen daarna vanzelf gaat.

2010-10-13T10:06:00.000-07:00

Als hond in Italie heb je het vaak minder goed getroffen. Tijdens de reis door de Basilicata zagen we schurftige, hongerige, en soms dode honden. Honden zijn waakhonden en moeten buiten blijven en blaffen. Van een huisdiergevoel is geen sprake. Een hond die is aangereden: pech. Laat maar liggen. Hier daarom een Italiaans model dat het iets beter maakt.

2010-10-11T08:30:00.000-07:00

Om niet met de smaak van dood en verderf te blijven rondlopen, hier nog een keer Katrien. Zij gaat overigens naar Amerika verhuizen. Waar iedereen bij het horen van haar naam natuurlijk meteen aan Katrina denkt, de orkaan van New Orleans. Het is nog enigszins de vraag of Katrien aan deze verwachtingen kan voldoen.

2010-10-11T06:32:00.000-07:00

Katrien vond hem. Het treurige gevolg van de grote lekkage van een paar maanden terug. Het water dat boven ons hoofd stond bevatte leven. Het is allemaal geaborteerd door de firma die de boel leegzoog - op de paar slimme kikkers na die wisten te ontsnappen en door onze hoge ramen naar binnen moeten zijn gehupt. De meeste vingen we en gaven we een nieuwe kans. Behalve deze, nog slimmer dan de rest.

2010-10-07T01:14:00.000-07:00

Katrien kwam langs, de nieuwe vlam van mijn broer. Ze bleek ongelooflijk fotogeniek. Elk moment een andere blik. Alleen: hoe krijg je zo'n model voor de camera? Het kostte even, plus de voorraad oude koekjes van Joop.

2010-10-07T01:04:00.000-07:00

Nicola's berg ligt in de Italiaanse Basilicata, helemaal in het zuiden. Daar, en op de bergen eromheen, wonen alleen oudjes. Stokouden. En allemaal lief en gezellig. Deze mevrouw schonk ons vers water en wilde koffie gaan maken. Wat ik graag aangenomen had maar niet kon omdat we nog drie uur bergop te gaan hadden.

2010-10-05T00:18:00.000-07:00

En toen had ik dus een nieuwe verloofde. Hij woont boven op een berg en verleidde me met een ezel en twee dikke zoenen. De ezel was lief, zacht en aanhankelijk. En Nicola...

2010-09-22T23:43:00.000-07:00

Elke keer als ik lees over de deportatie van de Roma uit Frankrijk, moet ik denken daan de muzikanten van Parijs. Zouden ze er nog zijn? Deze foto is twee maanden geleden gemaakt. Hij speelde, ik maakte een foto. We praatten niet, we gebaarden.

2010-09-21T00:01:00.000-07:00

En toen liet ik mijn telefoon vallen, liep de dvd-speler vast met de film Christ stopped at Eboli erin die ik moest zien omdat ik ga fietsen in de streek van de film, en hield tot overmaat van ramp het espressoapparaat ermee op. Twee dagen geen koffie! Shakespeare was right. Rampen komen zelden alleen. Maar het goede nieuws: dit was allemaal dit weekend. Gisteren is er helemaal niets kapot gegaan. Op de foto een vergane lemen schuur, met zingende vogel (goed kijken), als monumentje van de hoop.

2010-09-16T23:39:00.000-07:00

Nooit komen rampen alleen, maar met tal, als stille verspieders. De stille verspieders neem ik letterlijk. Eerst was er de computercrash, vervolgens, toen hij het net weer deed, een uitval plus creditcardbreuk op het moment van betalen. De mevrouw van Ryan Air: 'There's definitely something wrong with your creditcard'. De automatische mevrouw van de bank: 'Dit is geen geldig credit card nummer'. Ik denk aan een geheime schuilplaats voor mijn bankbiljetten.

2010-09-13T23:57:00.000-07:00

Wij waren dus bij die esoterische rondleiding, die startte in het huis annex de galerie van het echtpaar Sis Josip en Conti Hermenet. Zelfs de gangen waren er ingericht, en op theatrale wijze. Gisteren zocht ik hun website op, om te verwijzen naar een volgende lezing. En had meteen een geweldige avond. Hoe Over The Top kan men zijn!

2010-09-08T02:33:00.000-07:00

Gisteren de documentaire Raben , Unterschätzte Genies bekeken, op Arte. Fascinerend! Kleine raafjes blijven wel vijf jaar bij hun ouders en leren daar hun hersens gebruiken. Een voorbeeld: ze weten dat ze hun walnoten op het asfalt moeten laten vallen om ze te kraken, maar ook dat ze dat alleen moeten doen als het stoplicht op rood staat. Op die leeftijd zijn ze verder dan menselijke leeftijdsgenootjes, concludeerden wij. De docu wordt nog een paar keer herhaald.

2010-09-07T00:46:00.000-07:00

Het ontbreken van de menselijke soort waar ik mij anders toch graag mee verhoud, neemt niet weg dat ik dol ben op Wallonie en nu ook noord-Frankrijk. Waar anders kom je overgroeide auto's in de wei tegen, en waar anders een Honneurs aux liberateurs-ceremonie met meneer pastoor, de fanfare en het plaatselijke zangkoor?

2010-09-07T00:33:00.000-07:00

Mensen zag je in dit deel van de wereld nauwelijks. Volgens Fons, de judokampioen, verschuilen de paar mensen die nog in deze streek wonen, zich in hun huizen. Alleen om op een terras te bedienen komt er af en toe een, met bijna onverholen tegenzin, naar buiten.

2010-09-07T00:24:00.000-07:00

Bij een oud-judokampioen en een voormalig esoterisch bloemenhandelaarster die nog steeds ecologische bezemstelen verkocht - en prettig kookte met geest- dan wel darmverruimende paddenstoelen uit het bos - logeerde ik dit weekend met de fietsclub. Weldadig. Het huis lag in noord-Frankrijk, we fietsten voortdurend de grens over. Wat vooral opviel: pretenties hebben ze er niet. Conflicten over de grens al helemaal niet.

2010-08-31T00:18:00.000-07:00

Just another view of.. Ik maak een serie over toeristische highlights uit Parijs en andere plekken met veel toeristen. Eens even kijken of het ook anders kan. Of beter: of ik het ook anders kan. Dit was de eerste poging. La tour Eiffel vanaf Belleville - waar ik was vanwege Les triplettes de Belville en Edith Piaf, maar daarover een andere keer.

2010-08-26T00:40:00.000-07:00

Sinds afgelopen zondag zit ik in de zweefmodus. Toen deed ik mee aan een esoterische wandeling langs alchemistische symbolen door de binnenstad van Den Haag. Die meer een staande lezing bleek, maar: verteller Frank Tuinstra gaf een mooie nieuwe blik op de stad. Nooit geweten dat Den Haag lang 's lands spirituele hoofdstad is geweest, en dat het torentje van de MP precies op een leylijn staat. U weet wel! De foto van de dark site of the druppel zou trouwens weleens de achterkant van mijn nieuwe visitekaartje kunnen worden. Zolang die zweefmodus duurt natuurlijk.

2010-08-23T09:26:00.000-07:00

Voor het overige was Zweden lief en vredig. En vooral het eiland dat eiland heet (Öland) ook mooi. Anders dan gedacht, dat wel, maar echt mooi.

2010-08-23T09:19:00.000-07:00

Niet voor tere zielen uiteraard, maar hier dan toch een blik op de Eland in het Verkeer-attractie. De Amerikaanse slee is, zie ik nu, is niet echt een Amerikaan. Maar klopt het relaas hieronder helemaal. Je kon in het Alg Park trouwens ook Elandworstjes eten. En natuurlijk ook kopen voor mee naar huis, net als een paar duizend andere elandsouvenirs.

2010-08-23T09:00:00.000-07:00

Overal in Zweden staan waarschuwingsborden voor Overstekende Elanden. Naar het schijnt is bij het merendeel van de verkeersongelukken een hert of eland in het spel. Dus dat snap je dan wel. Des te jammerder dat wij er niet 1 hebben gezien. Terwijl ik de KLM boterhammen er speciaal voor had bewaard. Alleen in een alg park zagen we ze. Twee dooiige exemplaren en een jong, alledrie aan de slaapmiddelen. Een bizar park trouwens met een museum (drie situaties waarin een eland jammerlijk om het leven komt), en een groots aangekondigde attractie De Eland in het Verkeer. Een schuur met achter een hek een bestofte Amerikaanse slee met een dode eland op het dak, en een dode automobilist achter het stuur.

2010-08-11T01:54:00.000-07:00

Morgen naar Zweden. Als eerste naar een adres waarvan alleen de coordinaten bekend zijn. En dus gelegen in de middle of nowhere. Ik heb er aangename fantasieen over die heel goed samengaan met het boek dat ik lees, The little stranger van Sarah Waters. Een soort psychologische thriller meets gothic spookverhaal-geval. Volgens de Times wil je niet meer slapen met het licht uit als je dit leest.

2010-08-10T00:34:00.000-07:00

Natuurlijk ben ik weer als een idioot tekeer gegaan. Uit angst iets te missen wil ik alles tegelijk consumeren. En dat in Parijs. Dom. Maar aan de andere kant: je komt nog eens ergens. En bovendien, als ik het anders doe ben ik waarschijnlijk dood.

2010-08-09T07:44:00.000-07:00

De film die Madonna in Parijs aan het schieten is heet W.E., en gaat over twee controversiële liefdesaffaires, waaronder een van King Edward VIII. We zagen daar uiteraard niets van toen we plotseling Madonna tegen het lijf liepen (nou ja, soort van). Toch gaan we - de Parijse vriendin en ik - die film natuurlijk zien. We waren erbij! Zo zijn we dan ook wel weer.

2010-08-07T06:08:00.000-07:00

In Giro viaggio alle radici staat er op de borden. Fotograaf Joop van Houdt maakt ter gelegenheid van de tour en de giro in Zeeland een expositie op locatie. De foto's zijn op gespannen doeken geprint, maar zouden eigenlijk los in de lucht moeten zweven. Opdat men erdoorheen de werkelijkheid achter de foto's kan zien alsof die deel uitmaakt van de verbeelde.

2010-08-04T05:21:00.000-07:00

Echt overal.

Dit is trouwens de straat waar Edith Piaf op de stoep werd geboren. Dat leer je in de film La vie en rose, hoewel het volgens anderen niet waar is. Piafs moeder wierp niet op de stoep maar in het ziekenhuis. Belleville is nu een multiculti annex kunstenaarswijk (waarover later meer).

2010-08-04T05:16:00.000-07:00

De grap was, dat we in Parijs waren voor een reportage over het Parijs van de film. Met veel onbekende acteurs, en dan die ene bekende. Een reportage trouwens om je vingers bij af te likken - of om horendol van te worden -, want film is overal in Parijs. Echt overal.

2010-08-04T04:56:00.000-07:00

En toen stonden we middenin Parijs ineens middenin een filmset met Madonna! Ik werd bruut op afstand gehouden, maar mijn meest Parijse vriendin had een minder grote lens, begon te kletsen met de crew, en werd voor one of the boys aangezien. Ik moet het doen met foto's van bodyguards en een paar onscherpe Madonna's. Zij maakte met haar compactcameraatje close-ups - zonder al die mannen.

2010-07-19T02:35:00.000-07:00

Loop je door het Friese gehucht Terkaple, stuit je ineens op dit! Een grandioze skatebaan. Drie huizen en een kerkhof, maar wel zorgen voor de jeugd. Je zou het de vooruitgang kunnen noemen.

2010-07-14T23:06:00.000-07:00

Sinds er aardbeien zijn eet ik 's ochtends fruit met yoghurt en wat muesli. Een combinatie met Madeleinekoekjes-kwaliteit. Ik ben vijftien als ik dit eet. Op die leeftijd logeerde ik (eilandbewoner) bij feesten bij Heleen. Haar moeder zette ons 's ochtends muesli met appel voor. Deze foto doet iets soortgelijks. Alleen ben ik nu 22.

2010-07-14T05:44:00.000-07:00

ps Het hotel op de foto hieronder is niet het hotel van Charnay (wat ze niet hebben). Het is het hotel van Meursault, waar wij, zoals in de Bourgogne te doen gebruikelijk, gingen wijnproeven.

2010-07-14T05:34:00.000-07:00

Nog even over die helm. Zonder fietsten wij de eerste dag naar Chambray, een inrijdritje op de huurfietsen. Er was 1 winkel en 1 cafe in het dorp. In de eerste zagen we wat vrouwen naar binnengaan, in het tweede zaten alle mannen. Het was vijf uur 's middags, de tv stond aan. Nederland won. Ik was de enige die juichte.

2010-07-12T00:41:00.000-07:00

De trampoline, het plattelandsspeeltje bij uitstek, is een welkome afleiding tijdens bruiloften en partijen in Lutten bij Dedemsvaart. Als ik ooit in de provincie ga wonen, neem ik er ook een.

2010-07-09T04:36:00.000-07:00

De helmen bleven dus thuis. Blootshoofds vertrokken we op onze Tour de Bourgogne, langs wijnhuizen en wijngaarden, en met een degustation elke dag. Liefst voor elven als de smaakpapillen nog fris zijn. Dat ochtendlijke wijnproeven beviel overigens prima. Zelfs de reisgenoot, die anders nooit drinkt, ontdekte de bekoring.

2010-07-09T04:06:00.000-07:00

De huurvakantiefietsen stonden klaar bij het hotel. Volledig uitgerust met zwarte zijtassen van het degelijkste soort, een vla van een stuurtas die onmogelijk ooit een rechtstandig leven had gehad, en ja, twee oranje helmen. Op de dag dat Nederland tegen Brazilie speelde moesten wij daarmee over straat.

2010-06-28T12:24:00.000-07:00

Ik wilde helemaal niet. Maar ook zonder het te willen kom je op Veteranendag in de Veteranen terecht. De politieblazers hadden het er ook mee gehad. Ze waren klaar maar mochten nog niet weg. Sommigen waren zo moe dat ze hun instrument maar even op het gras hadden gevleid.

2010-06-27T22:59:00.000-07:00

Als fotografen filters gebruiken laden ze bij mensen die daar niet van houden de verdenking op zich eigenlijk een mislukte foto te hebben gemaakt. In dit geval is dat volkomen terecht.

2010-06-26T01:13:00.000-07:00

En toen zette ik mij, kortstondig, op het balkon. Ook daar was er afleiding. En zo zat ik de rest van de dag achter de pc. Eeeeeeuwig zonde. Maar ja.

2010-06-26T00:52:00.000-07:00

Gisteren dacht ik even over een struisvogelpolitiek. Opsluiten in de kelder, dan zie je niet dat het mooi weer is. Maar 't werkte niet. Het klapraam liet veuls te veelbelovend licht binnen. Ik moest er weer uit.

2010-06-23T23:20:00.000-07:00

Uri Rosenthal heeft het er maar moeilijk mee. Groen. Links. Rood. Paars. Bruin. Paard (Fokke & Sukke voorspelden gisteren een hoofdrol voor de PvdD: Paard Plus). De laatste optie is er een als twee honden. Hier ten huize verwennen we alvast de poezen.

2010-06-22T03:24:00.000-07:00

Soms denk je als je foto's inlevert: ik hoop dat ze die kiezen. Heel soms gebeurt het dan ook. Voor deze meisjes bij een tempel op Bali had ik wel een zwak. Erg leuk dat ze nu in Op Pad Biking staan.

2010-06-21T08:34:00.000-07:00

Tentoonstelling, drankjes, muziek. Het was zaterdag bij de opening van de fototentoonstelling van Haagse straatjongeren een stuk leuker dan bij Nederland-Japan. EN ik weet nu alles over het leven en de plekken van de zwerfjongeren.